Selecteer een pagina

Wie zoet is krijgt lekkers…
en geen buikpijn

Zo worden we opgevoed: ben je lief, dan is het oké. Zeg je ‘nee’ dan is het niet oké.

Nou daar ben je dan mooi klaar mee… 

Het heeft de stem van de ‘good girl/boy’ in ons hoofd goed gevoed. En stiekem waart die daar nog rond. Ik zie dat bij de leiders waar ik mee werk, zelfs bij degenen die dat stellig ontkennen 😉

Het zorgt ervoor dat we begrijpen, helpen, ons aanpassen. En… onduidelijk zijn. 

Zeker in de maand december met alle tradities en bijbehorende stevig gewortelde systemen. Want je kan het toch echt niet maken om een keer ‘nee’ te zeggen tegen het familiediner, de bergen cadeaus die oma toch weer voor de kleinkinderen meebrengt, die stomme spelletjes met oud jaar, die vieze hond van je zwager die op jouw bank ligt, de traditionele kerstborrel en het nieuwjaarsontbijt.

Dus worden we in ons hoofd de victim: het stemmetje dat het allemaal echt heel naar vindt wat ons overkomt, of de bitch: we vallen uit naar wie ons het meest dierbaar is of wie het het minst verdient.

Niet zo productief, die driehoek van good/victim/bitch waarin we ons bewegen, en klem zetten. Vooral in december zo herkenbaar.

Wat heeft dat dan met leiderschap te maken? 

Van alles, bijvoorbeeld:

De manager die al drie jaar vindt dat de teamleider niet voldoet, maar ach: zoveel privé problemen, dus het moeilijke gesprek wordt uitgesteld en het blijft bij een aantal gesprekken die uiteindelijk niet voor buikpijn zorgen.

De eigenaar van het familiebedrijf die zich terug zou trekken, maar nog tierend rondwaart, en de nieuwe directeur die het sust, en niet voor buikpijn zorgt, omdat hij het ergens ook wel begrijpt.

De onmisbare medewerker die zich nooit aan de afspraken houdt, maar ja, wel onmisbaar is, en ergens vindt de manager het ook wel herkenbaar en leuk. Dus ook geen buikpijn daar.

De medewerker die al 10 keer gewaarschuwd is, en de teamleider die nog maar eens een kop koffie met hem gaat drinken. Geen buikpijn.

De partij bij de fusie die zich achtergesteld en Calimero blijft voelen, ondanks eindeloze motivatie- en inspiratiesessies maar niemand die duidelijk vertelt dat er nu echt nieuwe regels gelden. Geen buikpijn.

Geen buikpijn is geen urgentie. Geen urgentie is geen verandering…

Dit zijn allemaal voorbeelden uit mijn praktijk. En die medewerkers maar vragen om duidelijkheid, maar ja, de leider wil niet hard zijn. Voor mij echt een groot verschil: duidelijkheid is met hart, met compassie, maar wel duidelijk. Hard is alleen bij bedreiging en gevaar.

De oplossing? Ontmoet de wild (wo)man in jezelf: de plek waar je grenzen zitten, je missie en je passie, je werkelijke prioriteiten. Praat eens met hem/haar in je hoofd, en schrijf eens op wat die nou werkelijk vindt, met de woorden die in je hoofd werkelijk gebruikt worden.  Verfrissend kan ik je vertellen.

En laat je wise (wo)man dat dan vertalen naar een werkbare strategie, helder en met compassie, maar niet meer ten koste van jezelf en die lieverds waar je tegen uitvalt. En sommige zaken bij het oude houden is ok, zolang je het maar bewust doet en vervolgens dus niet in de victim of de bitch vervalt.

Wie weet lucht jouw beslissing anderen ook op, en help je hun hiermee. Dat heb ik vaak genoeg meegemaakt.

Zoals de medewerkers die al lang last hadden van die ene collega en zich nu eindelijk gezien en gehoord voelen.

Of de teamleider die zich uiteindelijk opgelucht voelt, omdat ze zelf ook allang voelde dat ze niet voldeed.

Of je zus die ook allang die familietraditie beu was.

Geniet van december, Vertraag en Verbind je met je Zelf, en maak betekenisvol Verschil!

P.S. En overigens ben ik dol op spelletjes en goed opgevoede honden 😉